دربارۀ نویسنده
حسن انصاری عضو هيئت علمی مؤسسه مطالعات عالی پرينستون، مدرسه مطالعات تاریخی است. همزمان در ایران او عضو شورای عالی علمی مرکز دائره المعارف بزرگ اسلامی است. وی همچنين عضو شورای مشاوران دائرة المعارف ایرانیکا (دانشگاه کلمبیا-آمریکا)، "عضو وابسته" مرکز ملی پژوهشهای علمی فرانسه (بخش مطالعات اديان کتاب) و عضو انجمن بين المللی تاريخ علوم و فلسفه عربی و اسلامی (پاريس) است. در فاصله بین سال های ۲۰۱۵ تا ۲۰۱۷ حسن انصاری به عنوان استاد مهمان با رتبه پروفسور در دانشگاه پرینستون، بخش خاور نزدیک تدریس کرد.
حسن انصاری، متولد سال ۱۳۴۹ شمسی در تهران است. تحصيلات خود را در رشته علوم تجربی در مدرسه علوی تهران در سال ۱۳۶۷ به پايان برد. انگيزه های خانوادگی و نيز تحصيل در مدرسه ای با آموزشهای دينی وی را از سالهای دورتر به تحصيل و مطالعه در ادبيات عرب، فقه و اصول و عقايد و معارف دينی واداشت. پس از دبيرستان، در گروه فلسفه دانشکده ادبيات دانشگاه تهران مشغول به تحصيل شد و در کنار آن دانشهای دينی کلاسيک را هم زمان ادامه داد. بدين ترتيب در کنار تداوم مراحل تحصيل در فقه و اصول و نيز کلام و فلسفه اسلامی، تا اندازه ای فلسفه های غربی را آموخت. علاقه به مطالعات و آموزشهای کلاسيک دينی و بهره وری از محضر استادان اين حوزه ها، او را همچنين به مطالعه تطبيقی باورهای مذهبی و کلامی و انديشه های فيلسوفان اسلامی رهنمون کرد و چند سالی را به تحصيل و مطالعه در کلام، حديث و عقايد شيعی و فلسفه اسلامی گذراند. حسن انصاری پس از چندی به مطالعه تاريخ روی آورد و آن را هم زمان در کنار ادامه تحصيل در زمينه فلسفه و دانشهای دينی کلاسيک مورد توجه قرار داد. در کنار همه اينها همکاری با دائرة المعارف بزرگ اسلامی دستمايه ای برای آشنايی با شيوه های تحقيق تاريخی و شناخت منابع کهن را برای او فراهم کرد. همکاری او با مرکز دائرة المعارف بزرگ اسلامی، در قالب تأليف، کتابشناسی و همکاری با کتابخانه مرکز، ويراستاری، رياست يکی از بخشهای علمی و عضويت در هيئت عالی علمی تا سالها تداوم داشت. در همين سالها به ويژه به سفارش مرکز دائرة المعارف به تأليف مقالات زيادی در حوزه تاريخ، رجال، کلام و فرق مذهبی پرداخت. از اوائل دهه هفتاد مطالعاتش را در حوزه فلسفه محض و فلسفه های مضاف در مکاتب مغرب زمين، اديان و تاريخ ملل و نحل گسترش داد. مدت زمانی در بيروت، علاوه بر مطالعه در نسخه های خطی، تحصيلات دانشگاهی خود را در حوزه فلسفه غرب و فلسفه و انديشه سياسی اسلامی ادامه داد و از نزديک با برجسته ترين متفکران و روشنفکران عرب آشنايی پيدا کرد و نزد برخی از آنها تحصيلات خود را پی گرفت. از اواخر دهه هفتاد و همزمان با ادامه تحصیلات در علوم دینی و حوزوی به نوشتن در مجلات علمی و دانشگاهی در ايران در زمينه های کلام و فرق، حديث، تاريخ و انديشه سياسی کلاسيک اسلامی آغاز کرد و مقالات متعددی در نشريات نشر دانش، معارف (مرکز نشر دانشگاهی) و برخی ديگر منتشر کرد. وی در همين دوره و نيز در سالهای بعد در چندين کنفرانس داخلی و خارجی شرکت کرد و مقالاتی ارائه نمود و همچنين با شماری از مؤسسات فرهنگی کشور در انجام پروژه های مختلف در زمينه های تاريخی و کتابشناسی همکاری نمود و در برخی نهادهای آموزشی داخل و خارج ایران، تاريخ علم کلام و ملل و نحل تدريس کرد. حسن انصاری سال ۱۳۸۱ ايران را به منظور ادامه تحصيل به قصد کشور فرانسه ترک کرد و تحصيلات تکميلی خود را در رشته فلسفه و تاريخ اديان در مدرسه کاربردی مطالعات عالی سوربن ادامه داد و نخست موفق به اخذ درجه ديپلم عالی گرديد (با تدوين دانشنامه ای در زمينه سهم محمد بن يعقوب الکليني در حديث شيعی) و سپس در همين دانشگاه در فروردين ۱۳۸۸ از رساله دکتری خود دفاع کرد (با تدوين پايان نامه ای در زمينه منابع انديشه امامت و غيبت در تشيع امامی).
او سال ۱۳۸۸ به برلين آمد و دوره پست دکتری خود را در دانشگاه آزاد برلين در چارچوب پروژه "علوم عقلی در اسلام قرون ميانه" طی نمود. او پژوهشگر ارشد علم کلام و فلسفه اسلامی در دانشگاه آزاد برلين (انستيتوی مطالعات اسلامی) و مدرس اصول فقه و تاريخ علم کلام در اين دانشگاه در طی سالهای گذشته بوده است. از او تاکنون مقالات متعددی در موضوعات تاريخ علم کلام و تشيع امامی در ژورنالهای خارجی منتشر شده است.
آمار بازدید
بازدیدکنندگان تا کنون : ۱٫۳۸۴٫۰۰۸ نفر
بازدیدکنندگان امروز : ۱۳۷ نفر
تعداد یادداشت ها : ۱٫۱۸۶
بازدید از این یادداشت : ۱۰۷

پر بازدیدترین یادداشت ها :

در میان شماری از محققان سنتی در حوزه میراث نوعی خوف است نسبت به مطالعات حدیثی در سنت اسلامشناسی در غرب. عمده مطالعات در این سنت مربوط است به حدیث و سیره بر اساس منابع سنی. مطالعات در حوزه حدیث شیعی در سنت اسلامشناسی در غرب هنوز در آغاز راه است. نقدهایی که از سوی شک گرایان از گلدتسیهر و شاخت گرفته تا امروز بر حدیث وارد می شود متعلق است به احادیث سده های اول و دوم. این یعنی حدیث سنی که زمانی هم دستخوش جریان عدم تدوین قرار گرفت. اصل فکر این است که حدیث بر اساس فقه سنی نوشته شد و نه بالعکس. من اینجا کاری به صحت و سقم این مطلب ندارم اما حرفم این است که این مطلب لزوماَ ارتباطی با حدیث شیعی ندارد. بسیاری از سنت های حدیثی شیعی در نیمه دوم سده دوم قمری به صورت غیر دولتی و یا غیر رسمی و به صورت کاملاً حاشیه ای در سنت های بسیار محدود کتابت و روایت می شد. بسیاری از سماعات حدیث به صورت فردی و انتقال دفترهای حدیث به شکل موردی و دست به دست بود. در نیمه دوم سده دوم قمری حتی با توجه به نظر شک گرایان به آن اندازه شرایط مختلف تاریخی فراهم بود تا بتوان بخش عظیمی از نوشته ها و فراورده های حدیثی را که محصول نیمه سده دوم قمری است اصیل دانست. بسیاری از احادیث فقهی کتاب کلینی از نقطه نظر تاریخی به منابع قابل اعتماد و مستندی باز می گردد که در نیمه دوم سده دوم قمری و نیمه اول سده سوم تدوین شده است. انتقاد شک گرایان درباره حدیث سنی مربوط است به نسبت حدیث منقول از صحابه با ساخت قدرت در عصر اموی و اوائل عباسی و به ویژه برای تصویر سازی از سیره پیامبر از یک سو و همچنین نقش آرای فقهی بوم های مختلف در شکل دهی به احادیث فقهی اهل سنت به ویژه با توجه به تحولی که امام شافعی در آن سهم اصلی را داشت. در این میان خاصه نظامات اسناد حدیثی و شکل تکثیر سازماندهی شده آن برای شک گرایان پرسش هایی را ایجاد کرده که این همه ربطی به حدیث شیعی ندارد. البته به سخنان شک گرایان تاکنون پاسخ هایی داده شده که از آن جمله است تحقیقات سزگین و مصطفی الاعظمی و موتسکی. تحقیقات آینده پرتوهای بیشتری بر این موضوعات خواهد افکند. با این همه نباید اسیر نظریات و صحنه سازی سلفی باورانی شد که با دیدگاه های نظریه توطئه هرگونه پژوهشی را در حدیث که تنها سرمایه آنان است رد و محکوم می کنند. فراموش نکنیم سلفی گری راه به جایی نمی برد...

دوشنبه ۸ خرداد ۱۳۹۶ ساعت ۱۰:۱۸
نظرات



نمایش ایمیل به مخاطبین





نمایش نظر در سایت