دربارۀ نویسنده
حسن انصاری عضو هيئت علمی مؤسسه مطالعات عالی پرينستون، مدرسه مطالعات تاریخی است. همزمان در ایران او عضو شورای عالی علمی مرکز دائره المعارف بزرگ اسلامی است. وی همچنين عضو شورای مشاوران دائرة المعارف ایرانیکا (دانشگاه کلمبیا-آمریکا)، "عضو وابسته" مرکز ملی پژوهشهای علمی فرانسه (بخش مطالعات اديان کتاب) و عضو انجمن بين المللی تاريخ علوم و فلسفه عربی و اسلامی (پاريس) است. در فاصله بین سال های ۲۰۱۵ تا ۲۰۱۷ حسن انصاری به عنوان استاد مهمان با رتبه پروفسور در دانشگاه پرینستون، بخش خاور نزدیک تدریس کرد.
حسن انصاری، متولد سال ۱۳۴۹ شمسی در تهران است. تحصيلات خود را در رشته علوم تجربی در مدرسه علوی تهران در سال ۱۳۶۷ به پايان برد. انگيزه های خانوادگی و نيز تحصيل در مدرسه ای با آموزشهای دينی وی را از سالهای دورتر به تحصيل و مطالعه در ادبيات عرب، فقه و اصول و عقايد و معارف دينی واداشت. پس از دبيرستان، در گروه فلسفه دانشکده ادبيات دانشگاه تهران مشغول به تحصيل شد و در کنار آن دانشهای دينی کلاسيک را هم زمان ادامه داد. بدين ترتيب در کنار تداوم مراحل تحصيل در فقه و اصول و نيز کلام و فلسفه اسلامی، تا اندازه ای فلسفه های غربی را آموخت. علاقه به مطالعات و آموزشهای کلاسيک دينی و بهره وری از محضر استادان اين حوزه ها، او را همچنين به مطالعه تطبيقی باورهای مذهبی و کلامی و انديشه های فيلسوفان اسلامی رهنمون کرد و چند سالی را به تحصيل و مطالعه در کلام، حديث و عقايد شيعی و فلسفه اسلامی گذراند. حسن انصاری پس از چندی به مطالعه تاريخ روی آورد و آن را هم زمان در کنار ادامه تحصيل در زمينه فلسفه و دانشهای دينی کلاسيک مورد توجه قرار داد. در کنار همه اينها همکاری با دائرة المعارف بزرگ اسلامی دستمايه ای برای آشنايی با شيوه های تحقيق تاريخی و شناخت منابع کهن را برای او فراهم کرد. همکاری او با مرکز دائرة المعارف بزرگ اسلامی، در قالب تأليف، کتابشناسی و همکاری با کتابخانه مرکز، ويراستاری، رياست يکی از بخشهای علمی و عضويت در هيئت عالی علمی تا سالها تداوم داشت. در همين سالها به ويژه به سفارش مرکز دائرة المعارف به تأليف مقالات زيادی در حوزه تاريخ، رجال، کلام و فرق مذهبی پرداخت. از اوائل دهه هفتاد مطالعاتش را در حوزه فلسفه محض و فلسفه های مضاف در مکاتب مغرب زمين، اديان و تاريخ ملل و نحل گسترش داد. مدت زمانی در بيروت، علاوه بر مطالعه در نسخه های خطی، تحصيلات دانشگاهی خود را در حوزه فلسفه غرب و فلسفه و انديشه سياسی اسلامی ادامه داد و از نزديک با برجسته ترين متفکران و روشنفکران عرب آشنايی پيدا کرد و نزد برخی از آنها تحصيلات خود را پی گرفت. از اواخر دهه هفتاد و همزمان با ادامه تحصیلات در علوم دینی و حوزوی به نوشتن در مجلات علمی و دانشگاهی در ايران در زمينه های کلام و فرق، حديث، تاريخ و انديشه سياسی کلاسيک اسلامی آغاز کرد و مقالات متعددی در نشريات نشر دانش، معارف (مرکز نشر دانشگاهی) و برخی ديگر منتشر کرد. وی در همين دوره و نيز در سالهای بعد در چندين کنفرانس داخلی و خارجی شرکت کرد و مقالاتی ارائه نمود و همچنين با شماری از مؤسسات فرهنگی کشور در انجام پروژه های مختلف در زمينه های تاريخی و کتابشناسی همکاری نمود و در برخی نهادهای آموزشی داخل و خارج ایران، تاريخ علم کلام و ملل و نحل تدريس کرد. حسن انصاری سال ۱۳۸۱ ايران را به منظور ادامه تحصيل به قصد کشور فرانسه ترک کرد و تحصيلات تکميلی خود را در رشته فلسفه و تاريخ اديان در مدرسه کاربردی مطالعات عالی سوربن ادامه داد و نخست موفق به اخذ درجه ديپلم عالی گرديد (با تدوين دانشنامه ای در زمينه سهم محمد بن يعقوب الکليني در حديث شيعی) و سپس در همين دانشگاه در فروردين ۱۳۸۸ از رساله دکتری خود دفاع کرد (با تدوين پايان نامه ای در زمينه منابع انديشه امامت و غيبت در تشيع امامی).
او سال ۱۳۸۸ به برلين آمد و دوره پست دکتری خود را در دانشگاه آزاد برلين در چارچوب پروژه "علوم عقلی در اسلام قرون ميانه" طی نمود. او پژوهشگر ارشد علم کلام و فلسفه اسلامی در دانشگاه آزاد برلين (انستيتوی مطالعات اسلامی) و مدرس اصول فقه و تاريخ علم کلام در اين دانشگاه در طی سالهای گذشته بوده است. از او تاکنون مقالات متعددی در موضوعات تاريخ علم کلام و تشيع امامی در ژورنالهای خارجی منتشر شده است.
آمار بازدید
بازدیدکنندگان تا کنون : ۱٫۳۹۱٫۲۱۴ نفر
بازدیدکنندگان امروز : ۱۲۸ نفر
تعداد یادداشت ها : ۱٫۲۲۳
بازدید از این یادداشت : ۱۰

پر بازدیدترین یادداشت ها :


مکرر اینجا نوشته ام که اساسا بحث حجیت تعبدی خبر واحد در اصل آن ربطی به بحث های رجال و بررسی های های کتابشناختی و نسخه شناختی ندارد و این موضوع بحثی کلامی است و نه اساسا فقهی و یا حدیثی. باری در حالی که قدمای اصحاب دایره حجیت را فقط کتب موثوق بهای اصحاب می دانستند متأخران آن را بر اساس آیه نبأ وابسته به عدالت راوی می انگاشتند و تازه از عدالت هم چیزی ورای توثیق روایی توقع داشتند و به همین دلیل بحث اقسام اربعه اخبار پیدا شد. در نظر قدما بحث از توثیق طرق و شهرت کتاب ها و نسخه ها و قرائن روایی (مگر به حد اجماعات و یا مجمع علیه برسد که دیگر قرینه مستقل به حساب می آمد و خودش اصلا مبنای حصول علم بود و یا برخی از قرائن دیگر مستقل آنطور که شریف مرتضی بدان نظر داشت) نه به عنوان جانشین بحث حجیت تعبدی خبر واحد و یا جانشین علم رجال که عده ای مدعی آنند بود بلکه همه و همه برای اثبات وثاقت روات بود. یعنی در حقیقت برای قدمای اصحاب اصل بر توثیق روایی بود و چون توثیق روایی اعم از عدالت است و در آن عنصر ضبط و دقت اهمیت بسیار دارد و چون کشف این توثیق فقط از طریق گواهی های حسی بر وثاقت روات قدیمتر حاصل نمی شد بنابراین لازم بود که با بررسی کتاب ها و نسخه ها و دفاتر حدیثی و طرق روایی میزان دقت ناقلان و اعتماد به سخنانشان را بررسی کنند. بدین ترتیب دقت در این امور بخشی مهم از بحث رجالی احوال روات و اثبات وثاقت آنان بود و آن هم با هدف اثبات اینکه حدیث مورد نظر در کتاب های معتمد اصحاب نقل شده و در نقل آنها خللی نیست. این است که اساسا طریقه فهرست و کتاب خارج از بحث طریقه رجالی نیست. دیدم یکی از فضلا فرموده اند در کوفه قرن دوم چون اصحاب مرتبط بودند با امامان بنابراین نیازی به بحث حجیت تعبدی نبود. این در حالی است که حجیت تعبدی بحثی کلامی است و آن اینکه اگر گفتار امام معصوم از طریق حسی یعنی مشاهده و مشافهه به ما نرسد و لو با یک واسطه دیگر آن گفتار خبر است و خبر داخل در ظنون است مگر آنکه متواتر باشد و بدین ترتیب خبر غیر متواتر حتی با یک واسطه ظنی است و حجیتش نیاز به بحث حجیت تعبدی اخبار خاص و در واقع حجیت ظن خاص دارد. تفصیلش را در کتابی که به انگلیسی با آقای امین احتشامی نوشته ایم آورده ایم. ولله الحمد اولا وآخرا.
يكشنبه ۱۱ آذر ۱۳۹۷ ساعت ۸:۲۰
نظرات



نمایش ایمیل به مخاطبین





نمایش نظر در سایت