دربارۀ نویسنده
حسن انصاری عضو هيئت علمی مؤسسه مطالعات عالی پرينستون، مدرسه مطالعات تاریخی است. همزمان در ایران او عضو شورای عالی علمی مرکز دائره المعارف بزرگ اسلامی است. وی همچنين عضو شورای مشاوران دائرة المعارف ایرانیکا (دانشگاه کلمبیا-آمریکا)، "عضو وابسته" مرکز ملی پژوهشهای علمی فرانسه (بخش مطالعات اديان کتاب) و عضو انجمن بين المللی تاريخ علوم و فلسفه عربی و اسلامی (پاريس) است. در فاصله بین سال های ۲۰۱۵ تا ۲۰۱۷ حسن انصاری به عنوان استاد مهمان با رتبه پروفسور در دانشگاه پرینستون، بخش خاور نزدیک تدریس کرد.
حسن انصاری، متولد سال ۱۳۴۹ شمسی در تهران است. تحصيلات خود را در رشته علوم تجربی در مدرسه علوی تهران در سال ۱۳۶۷ به پايان برد. انگيزه های خانوادگی و نيز تحصيل در مدرسه ای با آموزشهای دينی وی را از سالهای دورتر به تحصيل و مطالعه در ادبيات عرب، فقه و اصول و عقايد و معارف دينی واداشت. پس از دبيرستان، در گروه فلسفه دانشکده ادبيات دانشگاه تهران مشغول به تحصيل شد و در کنار آن دانشهای دينی کلاسيک را هم زمان ادامه داد. بدين ترتيب در کنار تداوم مراحل تحصيل در فقه و اصول و نيز کلام و فلسفه اسلامی، تا اندازه ای فلسفه های غربی را آموخت. علاقه به مطالعات و آموزشهای کلاسيک دينی و بهره وری از محضر استادان اين حوزه ها، او را همچنين به مطالعه تطبيقی باورهای مذهبی و کلامی و انديشه های فيلسوفان اسلامی رهنمون کرد و چند سالی را به تحصيل و مطالعه در کلام، حديث و عقايد شيعی و فلسفه اسلامی گذراند. حسن انصاری پس از چندی به مطالعه تاريخ روی آورد و آن را هم زمان در کنار ادامه تحصيل در زمينه فلسفه و دانشهای دينی کلاسيک مورد توجه قرار داد. در کنار همه اينها همکاری با دائرة المعارف بزرگ اسلامی دستمايه ای برای آشنايی با شيوه های تحقيق تاريخی و شناخت منابع کهن را برای او فراهم کرد. همکاری او با مرکز دائرة المعارف بزرگ اسلامی، در قالب تأليف، کتابشناسی و همکاری با کتابخانه مرکز، ويراستاری، رياست يکی از بخشهای علمی و عضويت در هيئت عالی علمی تا سالها تداوم داشت. در همين سالها به ويژه به سفارش مرکز دائرة المعارف به تأليف مقالات زيادی در حوزه تاريخ، رجال، کلام و فرق مذهبی پرداخت. از اوائل دهه هفتاد مطالعاتش را در حوزه فلسفه محض و فلسفه های مضاف در مکاتب مغرب زمين، اديان و تاريخ ملل و نحل گسترش داد. مدت زمانی در بيروت، علاوه بر مطالعه در نسخه های خطی، تحصيلات دانشگاهی خود را در حوزه فلسفه غرب و فلسفه و انديشه سياسی اسلامی ادامه داد و از نزديک با برجسته ترين متفکران و روشنفکران عرب آشنايی پيدا کرد و نزد برخی از آنها تحصيلات خود را پی گرفت. از اواخر دهه هفتاد و همزمان با ادامه تحصیلات در علوم دینی و حوزوی به نوشتن در مجلات علمی و دانشگاهی در ايران در زمينه های کلام و فرق، حديث، تاريخ و انديشه سياسی کلاسيک اسلامی آغاز کرد و مقالات متعددی در نشريات نشر دانش، معارف (مرکز نشر دانشگاهی) و برخی ديگر منتشر کرد. وی در همين دوره و نيز در سالهای بعد در چندين کنفرانس داخلی و خارجی شرکت کرد و مقالاتی ارائه نمود و همچنين با شماری از مؤسسات فرهنگی کشور در انجام پروژه های مختلف در زمينه های تاريخی و کتابشناسی همکاری نمود و در برخی نهادهای آموزشی داخل و خارج ایران، تاريخ علم کلام و ملل و نحل تدريس کرد. حسن انصاری سال ۱۳۸۱ ايران را به منظور ادامه تحصيل به قصد کشور فرانسه ترک کرد و تحصيلات تکميلی خود را در رشته فلسفه و تاريخ اديان در مدرسه کاربردی مطالعات عالی سوربن ادامه داد و نخست موفق به اخذ درجه ديپلم عالی گرديد (با تدوين دانشنامه ای در زمينه سهم محمد بن يعقوب الکليني در حديث شيعی) و سپس در همين دانشگاه در فروردين ۱۳۸۸ از رساله دکتری خود دفاع کرد (با تدوين پايان نامه ای در زمينه منابع انديشه امامت و غيبت در تشيع امامی).
او سال ۱۳۸۸ به برلين آمد و دوره پست دکتری خود را در دانشگاه آزاد برلين در چارچوب پروژه "علوم عقلی در اسلام قرون ميانه" طی نمود. او پژوهشگر ارشد علم کلام و فلسفه اسلامی در دانشگاه آزاد برلين (انستيتوی مطالعات اسلامی) و مدرس اصول فقه و تاريخ علم کلام در اين دانشگاه در طی سالهای گذشته بوده است. از او تاکنون مقالات متعددی در موضوعات تاريخ علم کلام و تشيع امامی در ژورنالهای خارجی منتشر شده است.
آمار بازدید
بازدیدکنندگان تا کنون : ۱٫۳۵۴٫۹۹۸ نفر
بازدیدکنندگان امروز : ۴۴ نفر
تعداد یادداشت ها : ۱٫۱۱۳
بازدید از این یادداشت : ۱۷۷

پر بازدیدترین یادداشت ها :
در مجموعه ای خطی از اجازات که باید وقتی مستقلا آن را معرفی کنم و در کتابخانه ظاهریه موجود است درخواست اجازه ای دیده می شود از شماری از عالمان اهل سنت از علمای زمان که عده ای به درخواست آنان پاسخ مثبت داده اند و از آن جمله سه تن از علمای برجسته شيعه: عبد الکريم ابن طاوس و يحيی بن سعيد الحلي، صاجب الجامع للشرائع و بهاء الدين اربلي.

قسمت مورد استناد بدين قرار است:
وکذلک أجاز لهم جميع ما سألوه بشروطه المعتبرة الأئمة الثقات والرواة الأخيار (؟) الأثبات
غياث الدين أبو المظفّر عبد الکريم بن أحمد بن موسی بن جعفر بن الطاوس الحسني النسّابة
ونجيب الدين أبو زکريّا يحيی بن أحمد بن سعيد الهذلي الحلّي الفقيه
... وبهاء الدين أبو الحسن علي بن عيسی بن أبي الفتح الشيباني المنشي.

این قسمت به خط ابن الفوطي است. همو می نويسد: ...وأجاز کذلک أبو الفضل عبد الرزاق بن أحمد بن محمد بن عمر بن أبي المعالي الشيباني عفی الله عنه في أوائل شهر ربيع الأول سنة ثمان وثمانين وستمئة والحمد لله وحده وصلواته علی سيدنا محمد النبي وآله.

يكشنبه ۲۶ آذر ۱۳۹۶ ساعت ۱۱:۵۱
نظرات



نمایش ایمیل به مخاطبین





نمایش نظر در سایت

فاطمه رحمتی
۱۱ دي ۱۳۹۶ ساعت ۱۲:۵۷
با سلام
از همکاران قدیم دایرةالمعارف هستم، اگر به خاطر داشته باشید. از فعالیت ها و موفقیت شما خوشحالم و تبریک میگویم. دو سؤال داشتم:
- آیا میتوان بر اساس این مورد اجازات نتیجه گرفت که روابط میان اهل تسنن و تشیع تا قبل از ابن تیمیه بیشتر بر اساس تبادل و تولرانس بوده تا فاصله و تخاصم, حداقل در مقایسه با بعد از ابن تیمیه. آیا مدارک و یا موارد بیشتری از این نوع تبادلات وجود دارد؟
- آیا متون و یا نظریاتی که در اثر فشار اکثریت به انزوا کشیده و به مرور به فراموشی سپرده شده ولی برای امروز میتواند راهگشا باشد میشناسید؟

با تشکر و آرزوی موفقیت روز افزون

با تحیات. از لطفتان ممنونم. امکان دارد ایمیل خود را لطف فرمایید تا آنجا پاسخ دهم؟ ممنونم